حوادث print
محاکمه همسر چهارم به اتهام قتل دخترخوانده
ساعت ۲۴
0 comment   4 visibility
یکشنبه 24 دی 1396 ساعت 11:53
چکیده مطلب
ساعت 24-زنی که متهم است با همدستی برادرش، دختر خوانده خود را به قتل رسانده، پس از رد حکم قصاصش در دیوان عالی کشور برای دومین بار پای میز محاکمه ایستاد. او که همسر چهارم پدر مقتول است، این بار نیز با درخواست قصاص اولیای دم روبرو شد اما اظهار بی گناهی کرد.
ساعت 24-زنی که متهم است با همدستی برادرش، دختر خوانده خود را به قتل رسانده، پس از رد حکم قصاصش در دیوان عالی کشور برای دومین بار پای میز محاکمه ایستاد. او که همسر چهارم پدر مقتول است، این بار نیز با درخواست قصاص اولیای دم روبرو شد اما اظهار بی گناهی کرد.
15 اردیبهشت 86، مردی سالخورده به محض ورود به خانه با جسد دختر 16 ساله اش راحله روبرو شد. با حضور پلیس، ماموران به بررسی صحنه جرم پرداختند و پسر شش ساله خانواده را در حالی که در کمد دیواری خوابیده بود، پیدا کردند؛ راز قتل راحله، در سینه این کودک بود. او گفت: «در اتاقم بودم که دایی‌ام به خانه‌مان آمد. او و مادرم سوسن به زور خواهرم را خفه کردند و من هم از ترس در کمد دیواری مخفی شدم و همانجا خوابم برد.»
با این اظهارات، سوسن و برادرش دستگیر شدند اما هر دو قتل را انکار کردند. پرونده برای صدور حکم در اختیار شعبه دهم دادگاه کیفری استان تهران قرار گرفت و اولیای دم قصاص خواستند. سپس سوسن گفت: «شوهرم بداخلاق بود و من چهارمین همسر او بودم. مرا کتک می‌زد، طوری که سر و صورتم همیشه کبود بود. روز حادثه برادرم به خانه ما نیامده بود. حدس می‌زنم شوهرم، راحله را کشته باشد.» برادر متهم نیز که با قرار وثیقه آزاد شده بود، منکر معاونت در قتل شد و گفت ارتباط چندانی با خواهرش نداشت.
سپس پسر سوسن که در زمان حادثه شش ساله بود به عنوان شاهد گفت: «آن روز در اتاقم بودم که صدایی از اتاق راحله آمد. به آنجا رفتم و دیدم مادرم، پاهای راحله را گرفته و دایی ام یک بالش روی صورت او گذاشته و فشار می‌دهد. وقتی مرا دیدند، داد زدند اگر بیرون نروی، تو را هم خفه می‌کنیم. من از ترس داخل کمد دیواری مخفی شدم.» در پایان دادگاه، سوسن به قصاص و برادرش به حبس محکوم شد اما دیوان عالی کشور، حکم قصاص را شکست و پرونده را برای رسیدگی مجدد به شعبه یازدهم دادگاه کیفری استان تهران فرستاد.
صبح دیروز، در جلسه محاکمه، اولیای‌دم قصاص خواستند. سپس سوسن بار دیگر خود را بی‌گناه دانست و گفت: «وقتی با شوهرم ازدواج کردم، بچه داشتم اما او ابتدا اجازه نمی‌داد بچه‌ام را به خانه بیاورم. این در حالی بود که باید از بچه‌های خودش مراقبت می‌کردم. روز حادثه درگیری خاصی اتفاق نیفتاد و من قاتل نیستم.»
کامنت شما با موفقیت ثبت شده است و پس از تأیید تیم نظارت به نمایش در می آید.
کد امنیتی وارد شده صحیح نیست.
لطفا اطلاعات خود را صحیح وارد کنید.
اشکالی در سیستم رخ داده است. لطفا دوباره امتحان کنید.
در پاسخ به کامنت :
فرزاد قربانی
لغو
captcha
ثبت کامنت
کامنتی ثبت نشده است.