ورزشی print
من زلاتان هستم (39)؛ یورو 2008، شروعی رویایی و پایانی تلخ
طرفداری
0 comment   42 visibility
چهارشنبه 9 اسفند 1396 ساعت 21:07
چکیده مطلب
یورو خیلی ارزش داره و من به خاطرش حاضرم حتی با یه چاقو که رفته تو پام بازی کنم. ولی خوب همیشه تو فوتبال یه دیدگاه کوتاه مدت و یه دیدگاه بلندمدت داریم. فقط بازی امروز نیست. بازی فردا و روزهای بعد هم مهمه. شما ممکنه فداکاری کنی برا یه بازی و بعد چندبازی رو از دست بدی. بعد از اسپانیا باید با روسیه بازی می کردیم و اگر صعود می کردیم، یک چهارم نهایی منتظر ما بود. صحبت این بود که آمپول مسکن بزنم و بازی کنم. قبلا بارها تو ایتالیا تجربه ش کردم. ولی پزشک تیم ملی سوئد مخالف بود. درد یه جور نشانه خطره تو بدن. ممکنه آرومش کنی ولی بعد دچار آسیب های جدی میشی. یه جورایی شبیه قماره. این بازی چقدر برای ما مهمه؟ چقدر باید هزینه بدیم که بازیکن موردنظرمون آماده این بازی بشه؟ آیا ارزش ریسک داره که این بازیکن به خاطر این بازی، چند هفته یا چند ماه نتونه بازی کنه؟ همه این سوالات مهم هستن و همه مون می خواستیم بهترین تصمیم رو بگیریم.
کامنت شما با موفقیت ثبت شده است و پس از تأیید تیم نظارت به نمایش در می آید.
کد امنیتی وارد شده صحیح نیست.
لطفا اطلاعات خود را صحیح وارد کنید.
اشکالی در سیستم رخ داده است. لطفا دوباره امتحان کنید.
در پاسخ به کامنت :
فرزاد قربانی
لغو
captcha
ثبت کامنت
کامنتی ثبت نشده است.